Otvoreni Forum - Novi Pazar

Produkcijski bilans izdavačke kuće “Mrlješ“ iz Beograda, obogaćen je krajem 2000-te godine za još jedan nov i značajan naslov iz oblasti istorije i njoj srodnih naučnih disciplina. Iz pera Mesrura Šačića nastala je knjiga monografske sadržine pod naslovom Kolašinci. Ime Mesrura Šačića nije nepoznato kulturnim poslenicima i ljudima zainteresovanim za zbivanja iz, ne tako daleke, prošlosti. Iako po vokaciji matematičar, Mesrur Šačić je svojim smjelim ulaskom u okršaje sa teškim temama iz oblasti društvenih nauka, pokazao svoju umješnost i dobro znanje. Iskazao je svoju pasioniranost, istraživačko strpljenje i upornost, a sve u cilju što boljeg i svestranijeg rasvjetljavanja prošlosti i tajni koje ona još uvijek ljubomorno čuva pod svojim velovima tišine. Knjiga Kolašinci pripada specifičnim monografijama koje sagledavaju istorijsku prošlost manjih regiona, odnosno obrađuju istorijsku sudbinu stanovništva određenog prostora. Teritorija koja se obrađuje u knjizi imala je burnu istorijsku prošlost, a radi se prvenstveno o Kolašinu i njegovoj okolini, dok se dobrim dijelom autor, zbog procesa koje prati, dotiče i znatnog dijela teritorije istorijskog Novopazarskog Sandžaka. Grad Kolašin koji je podignut sredinom XVII vijeka na mjestu istoimenog sela, imao je kroz vjekove svoga trajanja značajno mjesto i ulogu u životu stanovništva samog mjesta i okoline. Povoljan geografski i geostrateški položaj davao je Kolašinu mnoge prednosti ali mu je isto tako, donosio i brojne nevolje. Stalni sukobi posjednika grada tj. njegove vojničke posade i okolnih buntovnih plemenika Morače i Rovaca, nijesu dozvoljavali kontinuirani razvoj Kolašina kao važnog gradskog središta i “isturene turske karaule”. Ipak, Kolašin je uspio da sve to prebrodi, uprkos činjenici što je više puta u istoriji mijenjao svoje gospodare.
Svojevremeno je crnogorski publicista i istraživač Dragiša Rašović, u svojoj knjizi “Na stazi slobode” zapisao o Kolašinu i ovakvo jedno zapažanje: “Ušao je u istoriju na velika vrata, kao tvrd, nepokoren, grad spomenik, grad heroj po ukazu naroda i donosilaca zlatne slobode”. Upravo su burna istorijska prošlost, pojave, procesi i događaji na pomenutoj teritoriji privukli i pažnju Mesrura Šačića, koji je iz svoga ugla pokušao da odgovori na neka još uvijek u dovoljnoj mjeri ne odgovorena pitanja iz prošlosti dijela južnoslovenskih muslimana. Koristeći se najvećim dijelom literaturom domaće istoriografije i meritornim naučnim radovima iz oblasti etnologije, autor je pokušao da nam približi jedno vrijeme i događaje koji su se odvijali u njegovom okviru. Monografija Kolašinci, čiji je recenzent mr Hivzo Gološ, prema riječima samog autora obrađuje “život Muslimana u Kolašinu (Gornjem i Donjem)”, “njihovo iseljavanje, a ponekad raseljavanje i protjerivanje, sa ovih prostora...” (str. 101). Stavljajući u centar svoga posmatranja Muslimane, Mesrur Šačić se svojim rezultatima pridružio brojnoj plejadi istraživača koji su se okušali u sagledavanju ove, istorijski, periferno istražene teme. Svoju monografiju Kolašinci, Šačić je podijelio na dva dijela. Prvi dio (str. 21-10 podijeljen je na XII poglavlja preko kojih se elaboriraju osnovna pitanja karakteristična za ovakvu vrstu radova. Autor svoje čitaoce upoznaje sa nastankom Kolašina, sukobima Rovčana i Moračana sa kolašinskim Turcima u XVII i XVIII vijeku, sa Crnom Gorom u XIX vijeku i pitanjem razgraničenja između Turske i Crne Gore. Nakon ovih opštih razmatranja autor sagledava važna pitanja kao što su posledice odluka Berlinskog kongresa 1878. godine na dalju sudbinu Kolašina; Četovanje i hajdukovanje u kolašinskom kraju; Iseljavanje kolašinskih Muslimana za vrijeme balkanskih ratova; Komitski pokret i poznate komite na graničnom području Crne Gore i Sandžaka; Iseljavanje Muslimana iz Donjeg Kolašina 1924. godine. Želeći da svojim istraživanjima što bolje osvijetli prošlost kraja i ljudi o kojima piše, Mesrur Šačić u ovom tematskom bloku razmatra još dva vrlo bitna pitanja a to su Iseljavanje hrišćana iz Kolašina i Neke karakteristike saživota kolašinskih hrišćana i muslimana. Polazeći hronološki od 1565. godine tj. od prvog pomena tadašnjeg sela Kolašin u sultanskom beratu kojim se na mjesto preminulog kneza Miloša postavlja njegov sin Todor, autor nas svojom pričom vodi sve do 1924. godine, preciznije do poznatog pokolja Muslimana u Šahovićima. Sagledavajući u cjelini ovaj prvi tematski blok, zapaža se da Šačić akcenat stavlja na migracione procese koji su na ovom području bili stalno prisutni, nekada više, a nekada manje izraženi. Istorija Južnih Slovena, time uopšte i područja Balkana, kako to potvrđuje istorijska nauka, u velikoj mjeri je istorija seoba i različitih migracija. Osnovni uzroci koji su pokretali na ovakve pojave bili su ekonomska nužda, stalno prisutan ratni vihor kao i bitan psihološki momenat odnosno strah od odmazde. Razrađujući osnovno pitanje svoga rada i provlačeći ga kroz sva poglavlja, autor dobro uočava, kada je u pitanju muslimansko stanovništvo Kolašina i okoline, da se jasno mogu uočiti i razlikovati tri osnovne faze iseljavanja Kolašinaca (str. 83), koje bi se mogle uslovno ovako podijeliti: Prva faza 1858-1878. god. Druga faza 1886-1913. god. Treća faza 1924/1925. godine. Čuvenim napadom na Kolašin 28. jula 1858. godine i razurom cjelokupnog naselja od koga su napadači prema riječima Vuka Popovića učinili “grdilo! Rob” i grob!”, započinje u stvari proces iseljavanja Kolašinaca koji će potrajati punih 70 godina. Za ovaj prvi iseljenički talas je karakteristično da nije bio nagao, brojan i trajan. Naime, iako je napad bio dobro isplaniran (napadačima su komandovali Miljan Vukov i Novica Cerović), iako su “sve tvrde kule grada Kolašina i okoline predate ognju i do temelja porušene...”, ipak je karakteristično da u napadu nije bila porušena gradska džamija. Po smirivanju uzburkanih ratničkih strasti i sa jedne i sa druge strane, muslimansko stanovništvo je obnovilo porušeno naselje i vratilo se u njega 1864. godine. Napomenimo uzgred da je ove burne događaje ovjekovječila i narodna junačka pjesma u kojoj se kaže: “Kolašin se iz temelja trese/ i bijele oko njega kule/ Nitž ga mogu Srbi osvojiti/ ni se lako dadu Kolašinci/ Nož sijeva, krv se prolijeva,/ Zamuti se Tara valovita...”. U brojnim izvještajima o ovom boju ističe se da su Kolašinci “žestoki junaci”, koji nikad nijesu imali “nad sobom ni cara ni gospodara”. Od 1863. godine Kolašin se nalazio u sastavu Novopazarskog Sandžaka, odnosno prijepoljskog kadiluka. Međutim, iako u granicama Osmanskog Carstva, ali sada kao njegova isturena straža, Kolašin je bio u prilici da hronično kuburi sa pitanjem neriješene granice što je konstantno uticalo na nestabilnost životnih prilika uopšte i stanovništvo najčešće navodilo da se odlučuje na iseljavanje. Novopazarski Sandžak je 2. februara 1877. godine izdvojen iz Bosanskog i priključen Kosovskom vilajetu. Prilike u sandžačkim kazama bile su vrlo nesređene i skoro da su, kako kaže Mehmed Šakir Kurtćehajić, bile “lišene svakog traga civilizacije”. Novi krupni događaji prelomni za istoriju Kolašina i Kolašinaca nastupili su nakon Istočne krize 1875-1878. god.) Kolašin je pripao Crnoj Gori, ali je domaće muslimansko stanovništvo odugovlačilo njegovu predaju crnogorskom gospodaru knjazu Nikoli. Crnogorske vlasti su vještom diplomatijom ipak uspjele da iz ove krize izađu kao pobjednik i grad im je ustupljen 9. oktobra 1878. godine. Donji Kolašin (oblast Mojkovca) je ostao u Turskoj. Iako su crnogorske vlasti pokušale da novodobijeno stanovništvo uključe u državni život postavljajući pojedince na komandne položaje i uzimajući ih i u perjaničku službu, ipak to nije moglo uticati na smanjivanje pograničnih sukoba i čarki koje su i dalje bile prisutne. Kolašin i njegova okolina su inače područje na kome je, kako evidentira Šačić, “ratovao svak protiv svakog” (str. 54), što je ovom podneblju davalo epitet vječito “krvave krajine”, gdje je, kako kaže i pjesma “s krvlju ručak i s krvlju večera”. Netrpeljivo međusobno stanje bez obzira što se praktično radilo o “jednom narodu, a dvije religije”, učinilo je da “krst i nekrst nijesu mogli ostati zajedno”. Muhadžerske džade ponovo su oživjele. Muslimansko stanovništvo je zapljusnuo novi talas iseljavanja. Ovoga puta Kolašinci su se iseljavali ka gradovima u Limskoj dolini, odnosno pravcem Bijelo Polje - Bihor - Pešter - Novi Pazar - Kosovo - Turska. Autor i ovdje konstatuje da ni ovo iseljavanje nije bilo naglo, iznoseći i jednu interesantnu tezu da je crnogorska vlada davala iseljenicima određenu pomoć prilikom iseljavanja sa svojih ognjišta (str. 64). Uz ovaj val iseljavanja pojavio se i problem nepokretne imovine muhadžera, koji je, u najvećem broju slučajeva, riješen tako što je zemlja proglašena “državnom” da bi kasnije bila podijeljena Moračanima i Rovčanima. Godine 1886, u proljeće, crnogorska vojska je zauzela Polja i pomakla granicu sve do Tare. Muslimansko stanovinštvo je tada konačno iselilo iz grada Kolašina i čitavog Gornjeg Kolašina. Stradalničke kolone ponovo su izašle na tegobne muhadžerske puteve. Bjelopoljski kraj je tada bio “naprosto zagušen izbjeglicama”, pa kako nijesu mogli svi biti prihvaćeni tu, muhadžeri su morali ići i u druge krajeve Sandžaka, a oni najodvažniji prema samoj Turskoj. Ovu problematiku su detaljno i opširno u svojim djelima analizirali Vukoman Šalipurović, Ejup Mušović i Safet Bandžović. Rušenjem džamije u Kolašinu 1887. godine, za koju smo naglasili da je bila pošteđena u razuru 1858. godine, preostalom muslimanskom stanovništvu dat je jasan signal da je nepoželjno njegovo dalje prisustvo na tom području i da mu ovamo više nema povratka (str. 63). Druga faza muhadžerskih seoba potrajaće sa ovog područja sve do 1913/14. godine. Treća, poslednja, faza iseljavanja Kolašinaca uslijedila je 1924. i 1925. godine. Neposredan povod za taj čin bilo je ubistvo Boška Boškovića, načelnika kolašinskog okruga, koje se desilo u mjestu Ceru kod Mojkovca 7. novembra 1924. godine. Ubistvo je pripisano Jusufu Mehonjiću, komitskom vođi koji je bio rodom iz Kolašina. Odmazda nad muslimanskim življem započela je nekoliko dana nakon sahrane. U tom svojevrsnom genocidu najviše su stradali stanovnici Šahovića i Pavinog Polja nad kojima su ispoljena neviđena zvjerstva i to u doba kada je ratni plamen bio ugašen. Sela su bila razorena, kuće popaljene i “svuda je za napadačima ostajala pustoš“. Prema podacima koje je o ovom slučaju iznio Milovan Đilas, broj žrtava se procjenjuje na 350. Preživjeli više nijesu mogli ostati tu. Zauvijek su napustili svoje domove tražeći sigurnije utočište. Za razliku od dvije već pomenute faze iseljavanja, ova se odlikuje naglošću, sveobuhvatnošću stanovništva i svojim trajnim karakterom. Odjek ovih događaja bio je veliki. Na seobu je pokrenuto i muslimansko stanovništvo sa Pešteri i iz Novopazarskog kraja. U vezi sa razmatranim migracijama recimo i ovo - muhadžerske porodice iz Kolašina, Nikšića, Podgorice i drugih mjesta, u krajevima u koje su doselile, uzimale su najčešće prezimena po mjestu odakle su došli (Kolašinci, Nikšići, Podgori, Akovali, Rovčani, Šahovići itd.). Jača i organizovanija bratstva su zadržavala stara prezimena nastavljajući svoje trajanje u vremenu. Drugo važno pitanje iz prvog dijela knjige Kolašinci kojim se pozabavio Mesrur Šačić je pitanje muslimanskih komita. Analizirajući naznačeni problem autor se uglavnom oslanjao na već poznate rezultate do kojih je ovom pitanju došla istorijska nauka. U knjizi se navode podaci o važnijim komitskim četama, njihovim vođama i jatacima. Na samom kraju izvodi se zaključak o djelovanju komitskih grupa i četa čija bi suština bila sljedeća: “... Njihovo djelovanje je bilo pravo komitsko: bez programa, političke orjentacije, stihijno. Zadovoljavali su se ubistvima značajnijih ličnosti nove vlasti, pri tome su nekada izvodili pohare, pljačke, pa čak i bogatijih muslimana” (str. 79). Prvi dio Šačićeve knjige zatvara poglavlje o “Nekim karakteristikama suživota kolašinskih krišćana i muslimana”. Autor je želio naglasiti i reći da je i pored stalnih borbi, kada je najčešće “puška bila sud po srijedi”, bilo i pozitivnih primjera zajedničkog suživota pripadnika različitih konfesija koji su natanjivali isti prostor.

Drugi dio knjige Kolašinci (str. 109-190) podijeljen je na tri poglavlja u okviru kojih se, najvećim dijelom, razmatra položaj muhadžera u Novopazarskom Sandžaku pored čega se daje pregled poznatijih muslimanskih rodova Kolašina (Mušovići, Mekići, Hadžibulići, Pepići, Đurđevići) i njihovi rodoslovi, što ovom dijelu knjige upravo i daje pečat rodoslovnog karaktera. Svojevremeno je Milenko S. Filipović, poznati etnolog, pisao da su “kod muslimanskog stanovništva predanja o porijeklu rodova veoma oskudna”, te da “ta predanja, obično, ne idu dalje od treće generacije”. U današnje vrijeme ova teza bi se mogla potpuno osporiti. Naime, na prostoru Crne Gore i srbijanskog dijela Sandžaka, u poslednjih dvadesetak godina se pojavilo mnogo radova iz oblasti genealogije koji prate po desetak pasova unazad i na vrlo uvjerljiv i dokumentaran način jasno osvjetljavaju prošlost pojedinih rodova, bratstava i plemena. Iako je žanrovski drugi dio monografije Kolašinci rodoslovnog karaktera, on ipak prelazi granice tog žanra i donosi niz zanimljivih detalja iz istorije kolašinskih bratstava koja su se “rasula” po teritoriji Novopazarskog Sandžaka. Primjera radi, prema nepotpunim podacima do kojih je došao Šačić, na području opštine Novi Pazar ima oko 400 porodica koje vode porijeklo iz Kolašina, dok ih na gradskom području ima oko 300 (str. 121). Razrađujući dalje rodoslovni materijal autor iznosi ispravne teze o “maglovitim i nejasnim”, kontradiktornim i nepreciznim zapažanjima o porijeklu pojedinih muslimanskih rodova, ne samo sa područja Kolašina, nego i šire. Istovremeno, autor nas upozorava i na isprepletenost rodoslovne istorije Mušovića i Mekića naročito, a potom i ostalih kolašinskih bratstava. Kroz cjelokupnu priču o tim bratstvima provlači se i dosta podataka iz domena njihovih karakterističnih psiholoških osobina, pa se u tom smislu kaže da su iz roda Mušovića i Mekića redovno birani kapetani, iz redova Hadžibulića sudije, iz redova Đurđevića poticali su čuveni četovođe itd. Odlazeći u “muhadžerske odiseje”, “ovi došljaci su iz svog zavičaja donijeli svađalačku, ratničku, naprasitu i nedisciplinovanu ćud. Starinska tradicija, krvna osveta i otmica su uvijek kod njih u punoj snazi...”. Ali oni su pored tih karakternih osobina, kako su ih okarakterisali strani putopisci, nosili zauvijek i svoj zavičaj na različite načine. Karakterističan je u tom smislu primjer selidbe Mekića džamije iz Ljuboviđe u Bijelo Polje. Kamen po kamen, ona je prenijeta iz Ljuboviđe i u istom obliku i veličini sazidana na imanju Gušmirovića u Bijelom Polju. Danas se, kako kaže Šačić, “zove Gušmirska džamija, iako je zapravo Mekića džamija” 351 (str. 13. Drugi način na koji su muslimanski gorštaci čuvali i nosili svoj zavičaj u sebi, bilo je uzimanje novog prezimena u novom kraju. Dolazeći iz kraja gdje se “živjelo sa puškom i jataganom” na nepoznata podneblja najčešće bez ikakve lične dokumentacije, novopridošlice su u najvećem broju slučajeva uzimale prezime po imenu starog zavičaja, tako da je danas teško precizno odrediti kome su užem bratstvu pripadali. Takav slučaj je i sa poljskim Kolašincima čijom se prošlošću, porijeklom i rodoslovom pozabavio Mesrur Šačić. Ipak, on je mišljenja da su oni pripadnici bratstva Đurđevića (str. 164), čiji su se članovi iselili iz Kolašina 1861. godine. Značajan prilog ovog poglavlja su i rodoslovne tabele pojilskih Kolašinaca danas nastanjenih u Novom Pazaru. U metodološkom pogledu Šačić se opredijelio za problemski pristup, uvažavajući dosljedno hronološki slijed događaja. Recimo da pored dva osnovna dijela ova monografija sadrži kratku posvetu, predgovor i izvod iz recenzije (napisao mr Hivzo Gološ), zatim autorovo obraćanje čitaocima, uvod, zaključak, hronologiju važnijih datuma vezanih za Kolašin i Kolašince, spisak izvora i literature kao i zahvalnicu sponzoru. Knjiga je bogato opremljena prilozima (42 fotografije u crno-bijeloj tehnici i dvije istorijske karte), a na kvalitetu bi još više dobila da se autor potrudio da napravi registre geografskih pojmova i ličnih imena. Autorova želja da savremenim i budućim generacijama svoga kraja, pa i drugim ljubiteljima istorijskog štiva, pruži mogućnost da se obavijeste o burnim zbivanjima iz minulih vremena, propraćena je njegovom objektivnošću u interpretaciji, strpljivošću i cjelovitošću u prikazivanju kao i dozom interdisciplinarnosti. Ipak, pored svih dobrih strana ovog rada, zapažaju se i određeni nedostaci i nepreciznosti koji su zahtijevali autorovu intervenciju i pažljiviji odabir literature. U prvom poglavlju nema šire elaboracije o pomenima imena Kolašin u domaćim i stranim izvorima, a takođe nedostaju detaljnije informacije o porijeklu imena Kolašin (autor se opredijelio za mišljenje A. Giljferdinga). U trećem poglavlju daje se pregled vladavine crnogorskih vladara, dok nedostaju podaci o veličinama teritorija i njihovom širenju, iz čega proizlazi nejasna slika jednog istorijskog procesa vrlo bitnog za pitanje na koje autor želi da odgovori, a radi se o tome da se ne uočava kako teritorijalno širenje Crne Gore utiče na pomjeranje muslimanskog stanovništva. U tom poglavlju se ne naglašava mjesto i značaj Kolašina kao posebne kapetanije i važnog vojničkog logora u (današnjoj) središnjoj Crnoj Gori. Na strani 131 uočava se mala nepreciznost oko godine podizanja Kolašina koja se ponavlja na str. 183, gdje se takođe notira “istraga poturica” koja 352 je, recimo i to, kao istorijski događaj tipa Bartolomejske noći vrlo diskutabilna. Kada je u pitanju literatura na njenom popisu nedostaju važne studije kao što su “Raonička buna I i II” autora Vukomana Šalipurovića, “Srednje Polimlje i Potarje” autora dr Žarka Šćepanovića, potom “Rovca i Rovčani” autora Stevana Popovića. Nema ni Memoara vojvode Gavra Vukovića, kao ni radova Safeta Bandžovića koji se iscrpno bavio pitanjem iseljavanja muslimanskog stanovništva sa Balkana u XIX vijeku. Ocjenjujući napor autora ove knjige, recimo da će ona poslužiti kao dobra osnova za dalja istraživanja naznačene problematike, kao i to da će istovremeno istaći potrebu za svestranijim i dubljim arhivskim istraživanjima koja će doprinijeti cjelovitijem sagledavanju istorijskih (društveno-političkih, ekonomskih i drugih) procesa kojima je bilo izloženo muslimansko stanovništvo na prostorima istorijskog Novopazarskog Sandžaka i šire.

To je bar prezime o kojem ne treba da se diskutuje , samo prezime sve govori- da su iz Kolašinci iz Kolašina...

Kakav zaključak...

jes ko sto su Sebecevci iz Sebeceva

Hahahaha-logika bate...

U knjizi koju navodi Hobbes sam citala nesto svom prezimenu ali mi se nije poklopilo bas sa onim sto su mi ispricali roditelji i djed, ali mozda ima neceg u svemu tome. Inace moje prezime vuce porijeklo po nekom nasem starom preku koji se zvao Murteza pa iz toga i Murtezic kako ovo moji kazu, mada kazu jos to da su postojala neka stara nasa prezimena ali.... ma ne znam meni je to jako jako zamrseno, kad pocnem da razglabam o tome oduljim mnogo i nista opet

Citah ja prije par godina ovu hobbesovu knjizicu. Ne saznadoh bas puno o mojim precima, ali sam istrazivala sama. I sad mogu reci sledece: Poreklo moga baba ( pa time i moje poreklo) su braca iz nekog albanskog plemena Shalja . Cini mi se rekose da su dvojica brace pobegla od krvne osvete u Sandzak i promenili prezimena. Potomci jednog od njih su se prezivali Selek , da bi kasnije promenili prezime u Konicanin . Potomci ovih Konicana (4 brata) su ( sad ne znam tacno razlog moracu opet da pitam baba i majku) promenili prezimena po imenima njihovih oceva tako da su od njih do danas ostali : Bektovici ( svega tri brata, od toga je jedan moj babo ) , Sacirovici, Zahitovici i Konicani .

Ima jos puno nekih Bektovica na Hadzetu i u Sarajevu, ali ih ne poznajem i nismo nista. Narod cesto moje prezime izgovara pogresno Bejtovic, Bektasevic, itd

Majka mi je od Rahica, o poreklu njenog prezimena cu drugi put.

Sadasnje Ramovic pre toga Herovic i prvo prezime Bulatovic da da iz C.G nekada davno.Kako ide istorija moj cukun ded ozenio devojku iz plemena Vasojevic i poturcio je sa imenom Fatima zbog osveta bezi se u Rozaje.Ali C.G je mnogo malena pa se saznaje da su u Rozaje,ali saznaju i oni pa beze za N.Pazar gde se zivelo nekih 30-40 god.I posle toga se bezi u Tutin i tamo se zivi nekih 50-godina.I onda definitivno se preseljavalju u Skoplju gde smo i sada vec 60-godina.

Mama je Skrijelj...............otom potom

Kad je rijec o prezimenima imam i ja ponesto tu kazati, moje sadasnje je Hodzic, a ranije je bilo Pljakic i ono sto sigurno znam je da smo iz Ugla i da je najstarija Dzamija na Pesteri ugljanska koju su kao Imami odrzavali moji direktni preci i da su sve generacije prije mene bile Imami ili Hodze kako hocete i kada su se raseljavali neki na Kosovo odakle je i moj rodjo po toj liniji kako Spain kaze Ef. Ugljanin . I po toj hodzinskoj liniji i ja sam trenutnio Hodzic(ovo malo tafre da vidi Galaksija zasto sam i ja hodza) . A sto se tice odakle prezime Pljakic to je interesantna anegdota . Ako je niko ne ispise potrudicu se drugi put.

Zna li neko sta o prezimenima Paucinac, Sahovic, Ljajic i Niksic

Paucinac su iz onog mesta Paucina mislim da tako bese hmmmmm TAKO JE

Za ove neznam.

.

Fina tema,a ja sam cula da oni koji imaju prezimena koja se zavrsavaju na IĆ su zapravo poturceni,dok oni kojima se ne zavrsava tako prezime ,zapravo poticu tacno od Turaka.
Da li je to istina?

Galaksijo kako se ti prezivas?

Galaksijo,

to, naravno, nije tacno. I ona prezimena koja su porijeklom iz turske i koja su porijeklom odavde, tj. autohtona bosnjacka prezimena su u jednom periodu pretrpjela slovenizaciju, tako da je vecina prezimena dobila to IC na kraju. Neka prezimena su se i zadrzala u svojem obliku bez ovog nastavka, ali svakako to nije nesto preko cega se moze odrediti to sto ti napisa.

Kratko receno, ne, to nije mjerilo kojim se moze odrediti porijeklo nekog prezimena.

Hvala.

Moje prezime je Tokic.Porijeklom sam im sjeveroistocne Madjarske,tj. iz grada Tokay poznat po vinu (ali ja ne pijem ).
Mnogima iz susjednih drzava nije jasno odkud Madjari a Muslimani,a ovdje ih ima ko kise...Recimo Pestalici su dosli iz Peste.Skoro cijelu Posavinu naselili su Madjari,ali na zalost ne znam kad se to desilo

Citirano

Orginalno od galaksija

Mnogima iz susjednih drzava nije jasno odkud Madjari a Muslimani,a ovdje ih ima ko kise...Recimo Pestalici su dosli iz Peste.Skoro cijelu Posavinu naselili su Madjari,ali na zalost ne znam kad se to desilo.

Za vrijeme austrougarske okupacije, slicno kao sto imas Njemaca u Banatu. Ja sam imao na fakultetu kolegu zvao se Adnan Hiroš, prezime madjarskog porijekla.

Evo jos dva prezimena za koja je smeker pitao:

Ed-e kad vec imas izvor pri ruci zanima me porijeklo Murica, sta Musovic o njima pise.

[SIZE=4]Murići [/SIZE] su bratstvo Klimenata i u Sandžak su doseljeni 1700. godine. Najviše ih ima u rožajskom kraju: Gornja i Donja Lomnica, Bać, Besnik a zatim i na Pešteri, kao što su Ćosoviću i Braćaku. Oko 80 porodica Murića doseljeno je sredinom XIX vijeka iz Murije, u sjevernoj Albaniji i naselili su se po selima oko Novog Pazara, ali u znatnom broju i u Novom Pazaru. mnogi od njih zu zadržali stara prezimena, ali su drugi uzeli nova, na primjer Rustići (54) (Muslimani).

Kad vec prepisujem iz knjige dr Ejupa Musovića red je da kazem da sam do iste došao zahvaljujući našoj Pink pa koristim i ovu priliku da joj se zahvalim .

Ene, a oni Murici iz Klanca sto su poodavno doplahali u NePe? ( zet mi je od tiJeh)

De ko ti nije tesko istipkaj malo nesto o Muratovicima ?

P.s. Gern geschehen ed-e!